Terug naar de openingspagina. 

De industriële revolutie nam rond 1750 een aanvang in Engeland en leidde tot een veelvuldig gebruik van gietijzer: in bruggen, motoren en uiteindelijk ook in piano's. 
   De Industriële Revolutie.
   De revolutionairen in het midden van de 18e eeuw waren handwerklieden: molenbouwers, kanaalbouwers en metaalbewerkers. Zij werden de ingenieurs van de nieuwe tijd. Het was een tijd, die in het teken van water stond. Water overspoelde het land; als krachtbron en als verkeersader. Mensen als Brintley waren ervan bezeten. De hertog van Bridgewater gaf hem de opdracht een kanaal te graven voor het transport van steenkool uit de mijn in Worsley naar Manchester. Later zou hij deze stad met Liverpool verbinden en meer dan 600 km waterweg op zijn naam schrijven. 
   Over dat water vervoerden boten hetgeen elke dag, in elke winkel over de toonbank ging: potten, pannen, balen stof, rollen band en servies; van Wedgwood bijvoorbeeld. Nu zien we Wedgwood als een man, die schitterend porselein maakte. Dat heeft hij ook gedaan. In 1774 maakte hij een prachtig gedecoreerd, bijna 1000-delig servies voor Catarina de Grote. Het kostte meer dan 2000 pond, een groot bedrag in die tijd. Maar de grondslag ervan was zijn eigen eenvoudige witgoed. Het rolde massaal van de lopende band. De gewone man kon het voor nog geen shilling per stuk kopen en dat was precies de bedoeling. Niet alleen het serviesgoed van Wedgwood bereikte per schip elke uithoek van het land, uiteindelijk ook de piano's van Broadwood. Bereikten ze aanvankelijk de middenstand, uiteindelijk ook de muzikale 'man in de straat'.     		   Broadwood.
   Aanvankelijk was de productie kleinschalig en bestemd voor de adel en rijke kooplieden. Later verhoogde Broadwood de productie om ook de middelstand te kunnen bedienen. Toen ook de gegoede burgerij beter in haar 'slappe was' kwam te zitten rolden net als het servies van Wedgwood ook de piano´s van de lopende band. 
   Aanvankelijk ging men nog uit van twee snaren per toon. Later konden dat er, dankzij het gebruik van gietijzeren frames, meer worden! De piano was toen al vrij breed betaalbaar. 
   Naarmate de vraag toenam, werd de productiesnelheid een voortdurend belangrijker factor. Opnieuw speelde water hierin een hoofdrol, maar nu als krachtbron!
   Zo kwam James Watt naar de fabriek van Matthew Boulton, omdat hier de hooggekwalificeerde vakmensen werkten, die hij zocht om zijn stoommachine te bouwen. Richard Trevithick, een smid uit Cornwall, die tevens optrad als sterke man en worstelaar, zette een volgende stap door er wielen onder te plaatsen. En zo veranderde de stoommachine van Watt in een bron van bewegingsenergie! De trein was geboren en daarmee gaf Trevithick Engeland een nieuw bloedvatstelsel.
   In 1825 reed de eerste trein van het Engelse Stockton naar Darlington. Tegen het eind van de 19e eeuw waren vrijwel alle plaatsen in Europa met elkaar verbonden. In Engeland werd de exploitatie van het spoor aan particuliere maatschappijen uitbesteed. In 1885 waren er al 295 maatschappijen werkzaam. Ze exploiteerden bij elkaar een spoorwegnet van haast 31.000 km 		Na de Eerste Wereldoorlog concentreerde de Railways Act van 1921 de activiteiten in vier groepen: the Great Western, London-Midland and Scottish, London and North Eastern en the Southern Railways. Na de Tweede Wereldoorlog werden de Engelse Spoorwegen genationaliseerd.
   Bekend in Engeland werden de tafelpiano's van Zumpe. Hij begon in 1766 met de seriematige productie ervan. Ze waren niet duur en hij verkocht er veel van. Zo werd Zumpe "the father of the commercial piano". Overal in Engeland ontstonden pianofabrieken. Ze konden,  dankzij de zich snel ontwikkelende infrastructuur,  niet alleen over heel Engeland verspreid worden, maar ook naar elke haven in de wereld geëxporteerd. De lopende band werd intussen aangedreven door de stoommachine. Die bepaalde het tempo en daardoor ook de productieprijs. Uiteindelijk werd de piano in veel arbeiderswoningen aangetroffen.
   Engeland groeide uit tot het land van de onbegrensde mogelijkheden en aan de welstand in de arbeidershuizen was dit af te lezen! Natuurlijk werden er op het vasteland van Europa ook piano's gemaakt, met name in Duitsland, maar de prijzen daarvan lagen, door de lage productiesnelheid en uitmuntende kwaliteit dermate hoog, dat alleen de elite zich hier een instrument kon veroorloven. Voor de minder bedeelden was er tegen een belangrijk lager bedrag een een Engelse piano te koop. Lees verder in de pianoinfokrant.